Gece bayağı geç uyuduktan sonra, annesi, Tuna ve ben beraber sabah kahvaltısındayız. O sırada dadımız da geliyor. Anne ve dadı dün geceyi konuşurken ben de Tuna’ya ballı ekmek yedirmeye çalışıyorum.
Gecenin bayağı zor geçtiğini öğrenen Neriman Dadımız Tuna’ya “Tuna bir daha böyle yapmayacak, hemen uyuyacak değil mi Tunacığım” diyor, hemen annesinden destek geliyor. “Evet dadısı, Tuna uslu bir çocuk olacak, uyku vaktinde hemen uyuyacak“. Bu konuşma bir kaç tur devam ederken Tuna, ikisine de bakmadan gözlerini karşımızda yapılan inşaattaki vince sabitliyor. Sonunda annesi ile dadısının paslaşarak attıkları nutuk kısa bir duraklama geçirince hemen döndü. Muzip muzip sordu: “Bitti?“
Hepimiz yerlerdeyiz tabii…
